Inleiding : kerstcross, het einde?
Beste blogvrienden, u bent net op tijd. Komt u met me mee? We gaan even langs in herberg De Paling waar Jef Van Rang met de handen in het haar zit. Want geruchten doen de ronde als zit Jef met zware problemen … Maak vooral geen lawaai want hij wil niet gestoord worden daar aan zijn ronde tafel 
Welke problemen, fluistert u? Wel ja, daarvoor gaan we even langs bij de organisator van het grootste koersevenement van Eske Merdjië. In de plaatselijke pers gonst het al weken van de geruchten als zou Jef Van Rang ernstig overwegen om de kerstcross op te doeken. Tal van problemen zouden de voorbije maanden zijn opgedoken ……
Uit goede bron heb ik echter vernomen dat deze avond een geheime meeting plaatsvindt in De Paling. Met een aantal getrouwen trekt Jef zich daar straks terug om een definitieve beslissing te nemen over het voortbestaan van de kerstcross.
Wees vooral niet ongeduldig beste blogvrienden. Alvorens De Paling binnen te gaan doe ik u alvast een paar problemen uit de doeken. Vooreerst zijn er de zware interne twisten binnen De Palingrijders. Een aantal toppers willen niet meer rijden voor Super Mario. Veel van de interne perikelen zouden te maken hebben met de barslechte conditie van de winnaar van vorig jaar. Hij heeft er namelijk een desastreus wielerseizoen opzitten en geruchten doen de gang als zou Super Mario niet meer leven voor zijn vak . Toppers als Dirk Goemans, Tommy VDP , Gruute Plateau en Tornado Tom staan te trappelen om de fakkel over te nemen. Maar geen van deze grote namen kan een ploeg achter zich scharen. De onderlinge verwijten zijn de laatste maanden niet uit de lucht geweest en het is Jef Van Rang teveel aan het worden. Zijn eigen geliefde ploeg hangt nog maar met haken en ogen aan elkaar.
Verder zou er grote druk op Jef zijn schouders gelegd worden, als wil het gemeentebestuur de kerstcross overnemen (kwatongen beweren dat Eliane Lippeveldts de drijvende kracht is). De politiek wil duidelijk meer inspraak in de steeds populairder wordende kerstcross. En dat ziet Jefken niet zitten.
Ook wordt de druk van steeds meer deelnemende ploegen te groot. Naar verluid zouden de Herzeelse Flandriens willens nillens willen deelnemen. Ook de Torenvrienden (onder leiding van de alom gevreesde Ignace Lauwers) en de Mergelhoekrenners staan terug te popelen om mee te dingen naar de overwinning. Verder is er de officiële aanvraag van de Vanancaploeg van de broers Caubergs én van de obscure Pamplinaploeg onder leiding van een of andere raadselachtige garagist. Deze laatste heeft evenwel een zweem van dopingproblemen rond zich hangen en daarvan is Jef Van Rang bang. Hij wil absoluut geen enkel dopinggeval in zijn koers.
Maar er zijn ook interne problemen in het organisatiecomite zelf. Zo is er onlangs een zware ruzie geweest tussen Jefken en zijn beste makker Eddyken. Sindsdien gunnen ze elkaar geen blik meer. En dat weegt nog het meest van al op onze Jef. Want wat is hij waard zonder zijn beste maat Eddy???
U leest het goed beste vrienden. De kerstcross te Eske Merjië staat op losse schroeven. Iedereen is er het hart van in : Géken Norre, Gomar en Lucie, Reken Dekker, Din zijnen André, Stong, de gebroeders Bertels, Mie van Broos, Julien Vanhamme, Zotten Taaf, Geken Schouppe, …… allen zullen ze daar aanwezig zijn in De Paling. Zij zullen beslissen over het lot van onze kerstcross.
Kom haast u wat want de vergadering gaat beginnen ….. ik ga eerst binnen. Maar maar wa wat is er aan de gang. De gordijnen zijn dichtgetrokken en de deur is vast. Sssst zwijg even,…… ik hoor stemmen ….. Ik hoor het gebulder van Géken Norre en Zotten Taaf. Hoort Jef Van Rang klopt met de vuist op tafel. Oei, het gaat er geanimeerd aan toe. Jammer dat we niet binnen kunnen. Wat gaat er nu gebeuren? Gaat alles doorgaan? Ik vrees beste blogmakkers dat we het vervolg pas over enkele dagen gaan te weten komen. Laat ons het beste verhopen …………
Deel 1 : De pastoor met de handen in het haar !!
Een ijzige noordoostenwind hield de Vlaanders nu al een paar dagen in een ijzeren greep. De mensen liepen met de handen diep in hun zakken en bij sommigen was alleen een rode neus zichtbaar. Koning Winter had zijn entree niet gemist, zoveel was duidelijk. Nu was het enkel nog wachten op de eerste sneeuw. Volgens Armand Pien was het nog een kwestie van uren : deze namiddag zouden de eerste sneeuwvlokken neerdwarrelen. Ondanks het feit dat Kerstmis nog een eindje af was, hoopten veel mensen op een witte hoogdag.
Wie daar ook op hoopte was de Cas, de pastoor van Sint-Lievens-Esse. Na een jarenlang verblijf in de Congo was Casimir nu eindelijk terug op Vlaamse bodem. Alhoewel Congo hem nauw aan het hart lag, was hij heel blij terug in Vlaanderen te zijn. De overgang van missionaris op een missiepost te Lubumbashi tot pastoor op het Vlaamse platteland was moeiteloos verlopen. Alleen had hij nu last van het koude winterweer.
Alhoewel de kerkklok reeds negen uur geslagen had, lag hij nog in zijn warme bed. En hij was niet van zin om zijn bedstee te verlaten. Zijn hoofd stond er immers niet naar. De avond ervoor was de nieuwe kerststal ingewijd. De kerkfabriek had immers nieuwe beelden gekocht en de ganse parochiegemeenschap was er gisterenavond dan ook graag bij als de kerststal ter hoogte van de kerk werd opgesteld. Het was een jaarlijkse traditie dat er een heus bouwwerk met levensgrote beelden geplaatst werd. En het was al evenzeer een traditie dat er daarna door de leden van de kerkfabriek een drink gegeven werd bij Oscarken Bauwens.
En op die drink had de Cas zich gisterenavond wat verkeken. De pinten kwamen er ongevraagd en in een snel tempo. Zo snel dat de Cas de tel kwijtraakte en op den duur geen besef van tijd en ruimte meer had. Hij werd mee ondergedompeld in een echt parochiegebeuren waar het gerstenat rijkelijk vloeide. Hij wist niet meer hoeveel hij er gedronken had, maar dat hij nu bonkende hoofdpijn had, was wel een feit. Daarom verkoos hij om in bed te blijven. Wee degene trouwens die nu aan de bel kwam hangen!
Hij probeerde zich te herinneren wat er zich gisterenavond allemaal had afgespeeld in cafe “Het Gemeentehuis” bij Oscarken. Eerst was hij bij de leden van de kerkfabriek blijven staan, maar dat stijve gedoe verveelde hem al snel. Hij was meer een volksmens en wou zijn parochianen beter leren kennen. Daarop mengde hij zich tussen het talrijk opgekomen volk en algauw was hij bij ene Jef Van Rang terechtgekomen. Deze had zich voorgesteld als de voorzitter van het wielercomité van De Palingrijders . Dat sprak hem aan, want sport en in het bijzonder voetbal en wielrennen waren een echte passie voor hem. Hij was dan ook snel in een gepassioneerd gesprek over het wielrennen verzeild geraakt. Die Jef Van Rang, ja daar kon hij het goed mee vinden. Al snel werd hij door de plaatselijke wielervoorzitter ingewijd in het wielergebeuren rond De Palingrijders. Daarover moest en zou hij nog meer te weten komen, want de wildste heldenverhalen werden er die avond verteld. Over Mario Grootjans die zo sterk kon fietsen dat hij de bijnaam Super Mario had gekregen. En over Gruute Plateau die iedereen naar de verdoemenis reed. En over Tornado Tom die onklopbaar was in de spurt en over Tommy VDP die geen fysieke grenzen kende. Die Palingrijders moesten ware helden zijn! Daar moest hij het fijne van weten. Hij had dan ook aan Jef Van Rang gevraagd waar de thuisbasis was van deze wielerhelden en daarop was hij uitgenodigd door de wielervoorzitter om eens kennis te maken met het thuisbastion van de Palingrijders. Daar moest hij vandaag naartoe, maar of dat zou lukken was evenwel onwaarschijnlijk, daar hij met een heuse kater zat. De tol van overmatig drankgebruik eiste ook bij de Cas zijn rechten op .
Plots ging de bel. Een scherp geluid weerklonk in de ruime hal. Cas verschoot zich een bult en zijn hoofd stond nu op openbarsten. “ Welke onverlaat gewaagde het zich om op zo een ontiegelijk vroeg uur een mens met zware hoofdpijn uit bed te bellen? Welke nietsnut stond daar nu al te bellen? Hadden ze niets beter te doen?”, bromde hij. En het bellen bleef maar aanhouden. Er werd ook op de deur gebonsd. Hij trok snel zijn pyama uit en sprong in zijn kleren. Hij kreeg bijna zijn ogen niet open door de hoofdpijn. Maar er was niets aan te doen : hij moest gaan kijken wie daar zo een kabaal maakte aan het portiek van zijn pastorij.
Het was Juleken Diependaele die rood aangelopen een gans verhaal opstak over de kerststal. Casimir begreep er niets van. Geïrriteerd trok hij Jules aan de mouw naar binnen. Eenmaal in de hal, kalmeerde hij en vertelde dat de nieuwe beelden uit de kerststal waren ontvreemd. De kerststal stond leeg! Casimir liet zich neerploffen in zijn bureaustoel. Ook dat nog !! Vooraleer hij zich wou gaan vergewissen van deze diefstal, nam hij iets tegen de bonkende hoofdpijn en dan spoedde hij zich met zijn koster Jules naar de kerkpoort. En net als de koster moest hij vaststellen dat er inderdaad geen enkel beeld meer overbleef. Enkel een lege kribbe en de stok van een “koning” waren achtergebleven …….
Het gebeuren ging rond als een lopend vuurtje. Ook in cafe De Paling werd er druk nagepraat over de diefstal van de nieuwe beelden. “Din zijnen Andre” kon er eigenlijk nog mee lachen, wat hem evenwel niet in dank werd afgenomen door een aantal trouwe kerkgangers als Pille Pee en Langes Jefken. Wat natuurlijk koren op de molen was van een aantal klanten om de discussie verder aan te wakkeren. Hét nieuws van de dag verdrong wel het andere droevige nieuws als zou de kerstcross dit jaar niet doorgaan. Nochtans lag alles vast : de datum op kerstmis zelf, het prijzengeld, de vrijwilligers, …… Enkel de organisatie van het gebeuren stond op losse schroeven. Er was al een vergadering geweest tussen Jef van Rang en de voornaamste andere actoren als zijnde de sponsors en de helpers. En daar werd beslist om toch door te gaan met de kerstcross. Jef Van Rang moest en zou zijn taak als voorzitter ernstig nemen en hij moest nu eens eindelijk zijn ruzie met Eddyken bijleggen. Eddyken was Jef zijn beste makker, doch de twee lagen al een tijdje in ruzie met elkaar. Een domme discussie lag daarvan aan de basis en intussen was het alleen maar verergerd. Ze waren beiden koppig en geen enkele van de twee wou ook maar enige toegeving doen. Zo was een hardnekkig zwijgen begonnen. Maar in werkelijkheid wisten geen van beiden nog hoe de ruzie begonnen was.
Een paar dagen geleden werd Jef voor een voldongen feit geplaatst : of hij zou de kerstcross dit jaar niet organiseren en dan was hij voorzitter af of hij zou toch doorzetten en oplossingen zoeken én voorzitter blijven. Hij kon niet anders dan ingaan op het voorstel om verder te gaan, want ontslag nemen als voorzitter zag hij niet zitten. Doch het zou een zware taak worden om alles nog goed te krijgen. Want er was niet alleen de ruzie met Eddyken, maar er was ook de druk van het gemeentebestuur van Herzele om de kerstcross naar Herzele zelf te halen. En als klap op de vuurpijl was er het intern gekrakeel bij de Palingrijders. Nog nooit was er zoveel onenigheid binnen de club. Iedereen wou dit jaar zijn kans gaan en er was niemand die ook maar het minste vertrouwen kreeg om als kopman te fungeren.
Maar het was nu eenmaal zo : Jef moest wel doorgaan en de kerstcross kwam nu wel heel dichtbij. Het parcours moest dringend aangelegd worden en de cohesie binnen De Palingrijders diende hersteld !!! Maar hoe zou hij dat aanpakken en hoe moest hij de ruzie met Eddyken bijleggen? Het was een warboel van jewelste in zijn hoofd. Tot hij plots aan iemand moest denken die misschien wel de kracht en het aanzien had om de boel mee helpen op te lossen ……… Mie Van Broos!
Deel II : de verzoening
Met forse pedaalslagen vloog Steve Prilmans over het parcours van de kerstcross. Het vroor nu al een hele poos de stenen uit de grond. Gemiddelde minima van minus 5 ° waren de laatste dagen geen uitzondering. Maar dat trok Steve Prilmans zich niet aan. Integendeel, hij was het best op zo een bevroren ondergrond en de koude had blijkbaar geen vat op hem.
Steve wou dit jaar de kerstcross winnen. Het was zijn kans nu want Super Mario liet het dit jaar afweten. De goesting was ver te zoeken bij zijn makker. Maar Steve maalde er niet om, want nu wou hij winnen. Alleen kon hij niet op de brede steun van De Palingrijders rekenen. Nog nooit was de cohesie binnen de groep zo ver zoek als nu. Er waren er teveel die dachten dat ze de cross konden winnen en de eigengereidheid van een aantal Palingrijders maakte er de toestand niet beter op. Neen, de Steve zou maar op een paar Palingrijders kunnen rekenen. Natuurlijk was er de immer sterk rijdende Gino Roeckhout en de vrienden Wim Pira en Gruute Plateau. Deze zouden ook wel voor hem in de bres springen. Op Super Mario moest hij niet teveel rekenen, misschien enkel in de eerste wedstrijdhelft. Maar zijn conditie zou niet toelaten dat hij een ganse koers voor Steve zou kunnen rijden. Het was dus bijzonder onrustig in Steve’s hoofd, hersenspinsels genoeg bij de vleet. En zeg nu zelf, wie wou die kerstcross nu niet op zijn palmares.
Zo dacht ook Mie Van Broos erover. De winnaar van de kerstcross moest steevast een Palingrijder zijn, zo beslist dacht ze wel. Toen Jef Van Rang verleden week bij haar was langsgekomen om haar hulp in te roepen, had ze geen seconde getwijfeld. Ze zou daar zelf eens wat orde op zaken stellen bij De Palingrijders. Ze moesten aan één zeel trekken, want anders zou zij eens tonen wie er de baas was. En Mie was al begonnen met wat verkennende gesprekken te voeren. Ze had eerst haar buur, Tommy VDP, al eens op de rooster gelegd : “Wat dat daar allemaal was bij die Palingrijders? Of ze misschien niets beters te doen hadden dan elkaar stokken in de wielen te steken? En of den Tommy daar ook amok maakte? En wat hij er zelf van dacht?”. Het was duidelijk dat Mie haar taak als verzoener ernstig nam. Ze had ook al naar de verwachtingen gepolst bij Dirk Goemans en zijn broer Eddy. Ze had daarbij de indruk gekregen dat er inderdaad een aantal Palingrijders waren die zelf met de eer wilden gaan lopen en het een ander niet gunden. Waar was de eendracht toch naartoe? Deze vraag had ze telkenmale gesteld en een stilzwijgen was het veelbetekenende antwoord. Hoe zou ze begot de solidariteit onder De Palingrijders kunnen terug brengen?
Met dat probleem worstelde Steve Prilmans uiteindelijk ook. En eigenlijk begreep hij wel de zegedrift van de anderen . Alleen zouden ze zeer zwak komen te staan als ze niet aan een zeel trokken. De concurrentie was dit jaar nog zwaarder als tevoren. Naast de Torenvrienden en de Mergelhoekrenners kwamen daar nu ook nog de Herzeelse Flandriens bij. Ook de Vanancaploeg was gebrand op een zege. Enkel van de Malbo’s had hij geen schrik. En uit goede bron had hij vernomen dat de Pamplinaploeg vanuit het nabijgelegen Lierde ook geen te duchten tegenstanders waren.
De muizenissen in zijn hoofd beletten hem echter niet om naar een gestage topconditie te groeien. Hij legde er deze week nog eens duchtig de pees op en de volgende week zou hij het wat rustiger aan doen. Hij moest top aan de kerstcross verschijnen. Het parcours was als vanouds aangelegd door Jef Van Rang. Nadat hij de ruzie met Eddyken had bijgelegd, waren ze samen met de hulp van Nazeir aan de uitspanning van het parcours begonnen. De verbroedering had wel veel voeten in de aarde gehad, want geen van beiden wou een eerste stap zetten. Het was uiteindelijk Nazeir die zijn gewicht (letterlijk dan) in de schaal had geworpen. Het gebeurde op een avond in De Paling, toen er nog maar drie klanten in het cafe waren : Eddyken, Nazeir en …. Jef Van Rang. Het was een geanimeerd gesprek, ondanks het feit dat Gomar zat te slapen achter zijnen toog en Eddyken nog steeds geen woord wisselde met Jef. Integendeel, daar trok Nazeir, een reus van een vent, hem niks van aan : hij voerde steevast zijn monoloog op over de koers. In feite was Nazeir een heel brave vent die nooit iemand kwetste. Hij was een goedzak die iedereen te vriend had. Alleen durfde hij wel eens een pintje teveel op hebben. Zo ook die avond in De Paling …. Toen hij dringend moest gaan plassen. Nazeir had al een paar keer geprobeerd recht te staan maar dat was steeds tevergeefs. Uiteindelijk bij een zoveelste poging stond hij plots rechtop. Jef Van Rang had het hele gebeuren al grinnikend zitten bekijken, maar had wijselijk zijn mond gehouden. Toen zette Nazeir zijn eerste stappen en Jef zag de bui al hangen. Want de goedige reus kon zijn evenwicht niet behouden en viel plomp op de ronde tafel waar Jef Van Rang zijn vaste zitplaats had. Jef wist niet waar hij het had toen hij het gevaarte op zich zag afkomen. Hij probeerde nog weg te duiken, maar het was al te laat. Zijn tengere lijf werd bedolven onder de robuuste reus op lemen voeten. In een opwelling riep Jef zijn makker Eddyken om hulp. Deze laatste snelde zijn makker toe en kon met veel moeite de ongelukkig gevallen cafeganger rechttrekken en zo een vloekende en kijvende Jef Van Rang bevrijden. En dat was dus het moment dat de twee vrienden alle problemen aan de kant schoven. Diezelfde avond werd er nog beslist dat ze de volgende morgen aan het parcours zouden beginnen. Toen een onthutste Nazeir zijn excuses aanbood en vroeg hoe hij het kon goedmaken, antwoordde Jef dat het voorval maar op één manier kon opgelost worden : meehelpen het parcours op te bouwen.
En zo geschiedde : de dag erna werd er in barre weersomstandigheden gewerkt aan de omloop. Het sneeuwde onophoudelijk ! Jef Van Rang dirigeerde wat er moest gebeuren, Eddyken nam naarstig het materiaal en de gewillige Nazeir moest gans zijn gewicht in de schaal gooien om de ijzeren staven in de bevroren grond te kloppen. Toen het werk erop zat , waren het net drie sneeuwmannen die De Paling binnenkwamen. Lucie Van Gomar trok zich daar niets van aan en ze had gezorgd voor verse soep, handdoeken en droge kleren. “En dak iere gienen ienen uur lachen met die menschen. Zemmen herd gewerkt!!”, aldus een strenge cafebazin. Daarmee werden sommige lacherige klanten vakkundig de mond gesnoerd. Niemand durfde dan ook maar één woord te zeggen.
Ondertussen had Steve het gezelschap gekregen van Stino en Vino. Deze twee jonge krachtpatsers waren ook aan het trainen geslagen. Het viel Steve op hoe makkelijk ze over het hard bevroren parcours fietsten. Ze hadden duidelijk progressie gemaakt en het zou niet lang meer duren alvorens ze evenwaardige klanten op de eindzege zouden worden. Misschien kunnen ze nu al de kerstcross winnen, dacht Steve. Het was inderdaad een feit dat de twee spitsbroeders er op gebrand waren om ooit de kerstcross op hun naam te krijgen. In de editie van 2008 hadden ze berewerk verricht voor Mario Grootjans. Daar hadden ze de smaak te pakken gekregen en waren ze tot inzicht gekomen dat het niet lang meer zou duren om te wedijveren met de beteren. Stino had een voortreffelijk voorjaar achter de rug. Samen met Vino was hij nu al een paar maanden intensief aan het trainen voor de komende kerstcross. Wie weet zou de verrassing wel eens uit deze hoek kunnen komen.
De drie Palingrijders reden een ganse namiddag de ene ronde na de andere. Tot Steve het genoeg vond en afscheid nam van zijn twee kompanen. Die jonge gasten hadden duidelijk indruk gemaakt op hem! Op zijn terugweg naar huis passeerde hij voorbij de kerk waar een treurige pastoor naar een lege kerststal keek. Steve kreeg medelijden met de Cas en besloot rechtsomkeer te maken. Ondanks de robuuste borst die Prilmans steevast opzette, had hij toch een week hartje en een rechtschapen gevoel. Ook hij leefde dus mee met wat de Cas was overkomen. Neen, de beelden waren nog niet teruggevonden en de kerkfabriek had besloten dat de oude beelden maar moesten teruggeplaatst worden. Cas vond dat verschrikkelijk want de oude beelden waren overal beschadigd en de nieuwe vervreemde beelden hadden eigenlijk heel veel geld gekost. Maar daar was niets aan te veranderen. Ook zat hij met de handen in het haar, want voor het eerst zou de kerkfabriek op Kerstmis zelf een kerstmarkt organiseren op het dorpsplein. De kerststal met de nieuwe beelden zou daar een prominente rol gespeeld hebben. Maar nu zou alles dus wat in mineur verlopen. Doch de Steve kreeg een schitterende inval en beloofde om diezelfde avond nog bij de Cas langs te komen. Hij had een schitterende oplossing in gedachten voor de kerstmarkt met zijn kerststal ……….. ?????? !!!!!!
Deel III : de concurrentie
De zenuwen staan gespannen
Dirk Goemans was thuis met slaande deuren vertrokken. De dag van de waarheid kwam stilaan in zicht. Net als Steve Prilmans was hij stilaan naar zijn beste vormpeil gegroeid en hij voelde dat de topconditie niet ver meer af was. Feit was om nu niet meer te diep te gaan en vooral de huidige conditie te behouden en nog lichtjes te verbeteren.
Het was duidelijk, hij wou de kerstcross terug op zijn palmares. Dat de zenuwen daarbij gespannen stonden, was dan ook niet meer dan normaal. En dat zijn Petra daar soms het gelag voor betaalde, hoorde daar nu eenmaal bij. Gelukkig kende Petra haar Palingrijder en wist ze maar al te goed dat de gespannen toestand maar van korte aard zou zijn.
Ondanks de barre weersomstandigheden was Goemans er toch op uitgetrokken. Het parcours lag er allesbehalve goed bij. Er lag een sneeuwtapijt van wel 20 cm hoog en er waren vervaarlijke sporen getrokken door renners die al voor Dirk Goemans het parcours verkend hadden. Ook ter hoogte van het bos van Middeleers lag het er bijzonder slecht bij. Er was daar zelfs ijsvorming ter hoogte van de beek. De wind had er daar voor gezorgd dat er niet te veel sneeuw lag en daar had het ijs vrij spel gekregen. Toen de Palingrijder daar de diepte indook, was hij beginnen slippen en bijna was hij op een boom terechtgekomen. Het was duidelijk : er kwam niet alleen een goede conditie van pas, ook de factor geluk zou van groot belang worden.
Het parcours na de passage in het bos was wel beduidend makkelijker dan de jaren ervoor, toen het een echte modderpoel was. Nu kon men daar als het ware overvliegen. Doch de helling naar de weiden, daar kon er niet gereden worden. En op de weiden zelf hadden de parcoursbouwers terug gezorgd voor de onvermijdelijke balken. Goemans haatte dat. Maar blijkbaar waren die balken een dada van Jef Van Rang, die er ieder jaar voor zorgde dat de finale toch nog vrij incidentrijk verliep.
In de verte zag Goemans zijn buur het parcours verkennen. Joris Bernagie was ook gebrand op een overwinning. Hij wou de supprematie van De Palingrijders doorbreken. Als kopman van de Herzeelse Flandriens wou hij met de hoofdprjs gaan lopen. Dirk Goemans vreesde Lepen Joris, want dat was zijn bijnaam die hij zeker niet gestolen had. Bij iedere rit met de Herzeelse Flandriens wist hij op een lepe manier de toppers van zijn ploeg te verschalken. Samen met Tom Bidon, de voorzitter van de Herzeelse Flandriens, en Tijgerstreepken ( dit jaar een succesrijke deelname aan de RVV en de marmotte) zouden ze een gooi doen naar de overwinning. Er waren ook nog hardrijders als Kootsie, Pantani en ‘t Brommerke. Deze zouden nog van pas kunnen komen in het plan van Lepen Joris, want een plan dat had hij wel. Ook hij had gehoord van de onderlinge strubbelingen bij De Palingrijders. Met een goed uitgekiend tactisch plan zou hij wel eens de overwinnaar van de cross kunnen worden.
Er was ook Ignace Lauwers, de beul van de Torenvrienden, de alomgevreesde Attilla van alle Herzeelse renners, de man die naar niets of niemand keek. Alleen de overwinning zag hij voor zich. Hij trok zich niets aan van enig ploegspel. Neen, om Ignace Lauwers uit de wielen te rijden moest je van verder komen dan met een tactisch plan. Hij gaf nooit af en had zelfs geen hulp nodig van ploegmaats als Geert De clercq en Bart Galle, die trouwens zelf kandidaten voor de eindoverwinning waren . Maar voor Lauwers was het bijna een obsessie aan het worden om te winnen : als Eskenaar wou hij in zijn thuisgemeente zijn rivalen uit De Paling in de vernieling rijden.
Andere ploegen als de Malbo’s, de mergelhoekrijders, de vanacaploeg en de pamlina’s stonden niet zo hoog genoteerd. Zij zouden het deelnemersveld alleen maar aanvullen. Althans zo dacht Dirk Goemans erover. Maar de Vananca’s waren evenwel doorbijters die nooit plooiden. De broers Caubergs waren echte hardrijders die niet terugdeinsden voor wat sneeuw. Ploegleider Allosie zou hen daarbij nog extra motiveren.
Kortom, de concurrentie was beenhard. En dat besefte Goemans maar al te goed. Hij had evenwel de bijstand van Eddy Goemans, Tommy VDP en B-ART. Deze drie die-hards zouden hem wel mee naar de overwinning helpen. Alleen jammer dat hij al de andere Palingrijders niet achter hem kon scharen. Er gingen zelfs geruchten de ronde dat de oudere garde van De Palingrijders als Stong Gedong, Marc Van Droogenbroek en Peter Bartoli voor Ignace Lauwers zouden rijden. Maar dat geloofde hij niet, zo kleinzielig zouden ze het wel niet spelen. Feit was dat De Palingrijders niet als één blok naar buiten kwamen. En daar kon Mie Van Broos nu eenmaal niets aan veranderen. Hoe hard ze ook haar best had gedaan.
Terwijl Goemans en Lepen Joris elkaar in het oog hielden op het parcours was het alweer een zotte maandag in De Paling. Jef Van Rang had eindelijk de toestemming gegeven aan Géken Norre om met een pronostiek uit te pakken. En met de soms verrassende keuzes van sommige klanten kon niet gelachen worden. Din zijnen Andre had gegokt op Iganace Lauwers, terwijl Ankers Jefken koos voor Lepen Joris. Er waren er zelfs die hun geld verwedden op de vananca-ploeg. Met dat alles kon Norreken niet lachen. Hij was steevast een aanhanger van De Palingrijders, net als Reken Dekker en Langes Jefken. Maar de grootste verrassing kwam van Stong, die volop inzette op zijn kleinzoon. Want aan Vino had niemand anders gedacht. Op zich was dat misschien nu ook geen verrassing, maar Stong stond erom gekend om steeds berekende gokken te wagen. Neen aan Vino had niemand gedacht. Naast Vino had hij er ook Stino bijgezet, wat zijn keuze nog verrassender maakte. Samen met Lauwers waren dat zijn drie renners. Hij pompte er maar liefst 50 euro tegenover. Het ongeloof was groot in De Paling.Hij werd zelfs kribbig omdat een aantal cafegangers schampere opmerkingen maakten over zijn keuze.
Wie ook een gokje was komen wagen, was de Cas. Als pastoor van Eske en in het bijzonder van zijn Palingrijders kon hij niet anders dan ook een bescheiden gokje te plaatsen. Maar het was hem ook te doen om de companie in De Paling en om zijnen Derijck. Hij was verzot op dat Herzeels bier. Zotten Taaf maakte daarbij steevast de opmerking aan het adres van de pastoor dat het kerkhofwater was. Maar Cas schoot daarbij steeds in een onbedaarlijke lach zodat Zotten Taaf direct zweeg.
Intussen was Mie Van Broos ook bezig met de organisatie rond de Kerstcross als zijnde de opstelling van een triepenkraam en een jeneverkot. Er was ook een feesttent voorzien. Eerst had ze gedacht aan een VIP-ruimte, maar daar had Gomar een stokje voorgestoken. Geen VIP-gedoe op zijn parking, daar had hij een hekel aan. Die VIPS, met Lippeveldts op kop, moesten maar zoals Pier en Pol in de kou staan en aanschuiven aan de toog zoals iedereen moest aanschuiven. Gomar was trouwens kwaad op Lippeveldts omdat ze de Kerstcross naar Herzele wou halen. Daar aan die burcht, of wat er van overbleef met dienen stommen toren, zou ze de renners laten crossen. Dat Lippeveldts dat in de pers had ontkend, bracht bij Gomar geen zoden aan de dijk. Hij geloofde haar gewoonweg niet, hij geloofde die politiekers trouwens nooit. Ze kwamen alleen maar in zijnen café als het kiezing was. Anders zag je die kerels nooit buiten en dat stond hem hoegenaamd niet aan.
Maar Gomar had het slim gespeeld. Hij wist dat Lippeveldts een zeer ijdele dame was en hij had besloten om Marc van de VRT in te schakelen. En zo geschiedde het dat Marc het op een akkoordje gooide met de Schepen van Sport (die Lippeveldts uiteindelijk dan wel was) en met de Burgemeester om voortaan de cross uit te zenden op de TV. Maar dat zou alleen maar doorgaan als de cross in Eske bleef. Lippeveldts had geen minuut moeten nadenken en had al rap toegezegd. Alleen de Burgemeester had wat bezwaren geopperd over het kostenplaatje, maar hij werd dus in snelheid gepakt door zijn Schepen van Sport. De belofte was gedaan : de kerstcross bleef in Eske, Lippeveldts zou de prijzen uitreiken en de gemeente ging de kosten voor uitzending betalen. De burgemeester zat met de handen in het haar want hoe zou hij dat kunnen uitleggen aan het schepencollege en de gemeenteraad. Lippeveldts had voor haar beurt gesproken!
Met de bijkomende TV-perikelen had Mie Van Broos er alweer een jobke bij. Ze moest zorgen voor voldoende plaats voor de commentaarkabine en de wagen die moest zorgen voor de doorstraling van de beelden. Gelukkig was Mie een harde tante die van wanten wist en ze zou dat allemaal wel in orde krijgen. Daarbij spaarde ze niemand. Ze werd gevreesd door het cliënteel van De Paling want ze schakelde jan en alleman in tijdens de voorbereiding en op de cross zelf. Want jawel, het triepenkraam moest bemand en er was ook volk nodig voor het jeneverkot. Kerels als Ankers Jefken, Pille Pee, Jeekerse Nest, Din zijnen Andre, Langes Jefken, Zotten Twin, Nazeir, Géken Norre, Reken Dekker, Langen Tour, Marc Van Tist, ..….. waren bevreesd voor haar verschijning. Mie Van Broos was dan ook, naast Jef Van Rang en Eddyken, de drijvende kracht achter de Kerstcross geworden.
En zo beste lezer verliep alles in een nerveuze stemming richting Kerstcross. Nog nooit was er zoveel zenuwachtigheid te bespeuren daar op de Schonenberg in De Paling. Er was dus niet alleen de traditionele bedrijvigheid om alles tijdig in kannen en kruiken te krijgen, er werd daar ook veel gesproken over de zware concurrentie die De Palingrijders te torsen zouden krijgen. En last but not least werd er enorm geroddeld over het feit dat de klad erin zat bij de renners van De Paling. Hoe was het nu mogelijk dat er geen cohesie was tussen De Palingrijders? Wat dreef die mannen zover? Was er nu echt geen oplossing mogelijk?
Deel IV 
e Finale !!!
De winter had een rustpauze ingelast. De noordoostenwind had een paar dagen geleden rechtsomkeer gemaakt naar het zuidwesten met positieve temperaturen tot gevolg . Het was gedaan met de minima tot minus 15°. Er was enkel nog wat lichte vrieskou ’s nachts, maar overdag haalde het kwik nu makkelijk een dikke 5°, wat zijn gevolgen had voor de kerstcross die vandaag plaatsvond.
Er was al heel vroeg een grote bedrijvigheid op en rond de Schonenberg. Hierbij was Mie Van Broos prominent aanwezig. Ze had maar een korte nachtrust gehad. Tot kort voor middernacht was er nog een laatste bijeenkomst geweest met alle deelnemende Palingrijders. Maar ondanks Mie haar inspanningen om De Palingrijders op één lijn te krijgen, waren ze zonder vergelijk uit elkaar gegaan. Er waren zowaar drie kampen : het kamp Prilmans, het kamp Dirk Goemans en een groep Palingrijders die weigerde kamp te kiezen. Hoe Mie ook tekeer gegaan was, ze kreeg er maar geen lijn in. Ze had dan ook kort voor middernacht de handdoek in de ring gegooid.
Ze liep er dus wat kribbig bij. Het grote slachtoffer van haar frustratie was haren Marc, die maar niets goed kon doen. Maar hij kende zijn Mie maar al te goed en wist dat alles wel in orde zou komen. Hij was daarom ook al vroeg bezig met de installatie van zijn triepenkraam en de jeneverkoten aan de aankomst en op het parcours. Hij had zelfs al een aantal klanten als Géken Norre en Din zijnen Andre, die al vroeg op pad waren om een paar druppels achterover te slaan. En als Mie uit de buurt was, kiepte hij ook snel een borreltje achter de kiezen.
Wie wel een lange en goede nachtrust hadden, waren Vino en Stino. De twee makkers waren niet naar de vergadering geweest, zij gingen er toch vanuit dat er geen oplossing mogelijk was. De drang om te winnen was voor een aantal Palingrijders te groot om slechts één Palingrijder te steunen. Ze vonden het jammer want ze zouden zich graag uit de naad gereden hebben voor één kandidaat-winnaar. Doch zij wensten geen partij te kiezen en waren daarom ostentatief van de laatste vergadering weggebleven.
Wie er ook vrij nerveus bijliep was Stong, die zijn hoop had gesteld op zijn kleinzoon en zijn maat Stino. Hij had er maar liefst 50 Euro tegengegooid en via Meken Vermassen had hij nogmaals 25 Euro ingezet op kleinzoon Vino. Gelukkig wist zijn Godelieve van niets want anders zou er wat zwaaien. Hij had de pronostiek aangevuld met Ignace Lauwers en …….. Lepen Joris. In vergelijking met zijn vorige pronostiek had hij Stino dus vervangen door Lepen Joris. En daar had hij alle redenen voor, want een paar dagen geleden had hij de renner van de Herzeelse Flandriens over het parcours zien crossen als was het een lieve lust. Lepen Joris had indruk gemaakt bij Stong. Daarom had hij een tweede gok gewaagd.
Het was de kopman van de Herzeelse Flandriens menens om de beruchte kerstcross van De Paling te winnen. Hij was nog niet zo lang op de Schonenberg komen wonen en dat hij de drijvende kracht was achter de Herzeelse Flandriens zinde Jef Van Rang niet. Volgens Jef moesten alle Eskenaren bij De Palingrijders rijden en niet bij een of andere concurrerende club van ‘t stad Herzele. Daarom was Jefken ook niet gezind op Ignace Lauwers, de gedoodverfde favoriet bij de Torenvrienden. Maar die mannen trokken zich daar niet veel van aan, integendeel het stimuleerde hen om nog meer dan anders voor de overwinning te gaan.
De omloop was intussen veranderd van een vlot berijdbaar naar een loodzwaar parcours. De dooi en de vele trainende renners hadden daarvoor gezorgd. Vooral de passages op het veld van Middeleers (dat onmiddellijk na de start werd aangesneden) en de doorgang van Middeleers bos naar de weiden met de balkjes waren loodzwaar geworden. De (sneeuw)modder overheerste daar. Er zou daar zeker veel moeten gelopen worden. Dat was vooral in het voordeel voor mannen als Prilmans en Lepen Joris. Lauwers daarentegen moest het hebben van zijn beulenwerk op de fiets. Daar was hij meester in. Een diesel die naarmate de koers vorderde, beter en beter op dreef kwam.
Het zag er naar uit dat de massa weeral vroeg aanwezig zou zijn. De kerstcross was een begrip geworden in de regio en de deelname van verschillende ploegen hadden gezorgd voor een nog grotere bekendheid. Zo kwamen er pakken supporters uit het verre Gullegem om hun Vananca-renners aan te moedigen. Ook de Lierdenaren waren massaal aanwezig want de ploeg rond garagist Cnijfke en zijn makker Pamplina had een hevige supportersclub. De Malbo’s zorgden natuurlijk ook voor een grote aanhang want Dreken Temmerman had supporters over gans België. Er was dan ook al vroeg ambiance van de diverse clans : spandoeken, toeters en bellen, vlaggen, ….. alle ingrediënten waren aanwezig om de renners op te zwepen. En de jeneverkoten en het triepenkraam moesten al vroeg klanten begroeten. De tent op Gomar’s parking zat al tegen de middag tot de nok gevuld. Jef Van Rang had dat trouwens zo voorzien en had charmezanger Eddy Wally uitgenodigd om de massa te entertainen. Er was ook een grote scherm voorzien wat veel bijval genoot.
De renners waren dan ook bijzonder nerveus aan de start gekomen. Van overal werden ze aangemoedigd door hun supporters, die een hels kabaal maakten. De spanning was te snijden toen pastoor Cas het startpistool in de hoogte hees en de trekker overhaalde. De renners schoten uit de startblokken en het waren de Herzeelse Flandriens die als eerste het veld indraaiden. Ze werden onmiddellijk gevolgd door Prilmans en Goemans.
De manschappen van Lepen Joris legden er direct de pees op, ze sneden als het ware de adem van de tegenstand af. Een verpletterende start was dat onder aanvoering van zijn makkers Tom Bidon en Tijgerstreepken; zodanig hard werd er op de pedalen gestampt dat er al direct een paar kanshebbers op de overwinning in zware problemen kwamen. Er was Ignace Lauwers die het helse tempo niet aankon zo vroeg in de wedstrijd, Tommy VDP die maar niet in het ritme kwam door de modder, B-ART die al direct met materiaalpech te kampen had, Gino Roeckhout die gevallen was , …. En intussen ging vooraan het gebeuk maar verder . De cross werd van in de beginfase al direct hard gemaakt. Dat was dus al één van de plannetjes van Lepen Joris. Door zo hard van start te gaan had hij alleszins een gedoodverfde favoriet als Lauwers al op achterstand gezet en had hij de organisatie bij de andere tegenstrevers volledig ontregeld. Het gebeuk van zijn makkers vooraan maakten al direct duidelijk dat Lepen Joris resoluut voor de overwinning ging.
Bij De Palingrijders was het in het eerste kwartier van de wedstrijd echt balen. Even een overzicht van de situatie : Vooraan waren maar liefst vijf Herzeelse Flandriens, drie Palingrijders (Steve Prilmans, Dirk Goemans, Vino), Dreken Temmerman, garagist Cnijfken en de gebroeders Caubergs van de Vanancaploeg. Alles werd op een lint getrokken door de ploegmaten van Lepen Joris. De achterstand van de nabije achtervolgers was dramatisch : er gaapte al een kloof van maar liefst 25 seconden en van enige organisatie was alsnog geen sprake. De achtervolgers waren hopeloos versnipperd. Er was enkel een sprankeltje hoop doordat De Torenvrienden op hun kopman aan het wachten waren, maar Lauwers volgde reeds op een dikke minuut. Zo een slechte start had hij zich wellicht niet voorgesteld.
Vooraan was het harken voor de nochtans voortreffelijk rijdende Cnijfken en voor Vino. Blijkbaar had de jonge Palingrijder wat op zijn adem getrapt en moest hij dat nu bekopen. Ter hoogte van de helling naar de weiden toe had zijn grootvader Stong hem de raad gegeven om even te temporiseren en op hulp uit de achtergrond te wachten. Wat Vino dan ook deed, want hij miste zijn makker Stino. “Waar zat hij toch, was hij gevallen, …… “, Vino miste zijn compagnon de route maar al te duidelijk.
Wat Vino evenwel niet wist, was dat zijn makker intussen zelf herstellende was van de te snelle start. Hij kon blijkbaar het hoge tempo in de beginfase niet aan en had zijn eigen tempo aangehouden. Maar intussen was Stino onder stoom gekomen en had één voor één een aantal Palingrijders mee in zijn zog genomen. Hij zag de kopgroep ver voor zich uit en besloot om een aantal jongeren voor zijn kar te spannen : Lucas Venneman en Jonas Alleene. Deze twee jongeren reden voor het eerst een volwaardige cross en zetten zich dan ook op aangeven van Stino in om de opgelopen achterstand van een halve minuut te halveren. Lucas en Jonas reden zich de ziel uit het lijf en naderden meter per meter. Luid toegejuicht door de massa reden ze gelijk op een wolk en werden ze de pijn in hun jonge benen niet gewaar.
Intussen eiste het beulenwerk van de makkers van Lepen Joris zijn tol : Cnijfken en Vino werden roemloos gelost, de broers Caubergs volgden op 20 meter en Dreken Temmerman boog steeds meer het hoofd. De Herzeelse Flandriens waren buitengewoon goed. Ze speelden de koers als ze in gedachten hadden. Wie zou die mannen kunnen kloppen vandaag? Misschien wel de twee overgebleven Palingrijders : Prilmans en Goemans. Maar dan zouden ze elkaars bondgenoten moeten worden in plaats van elkaars tegenstanders. Dat besefte ook Mie Van Broos die haar triepenkraam verlaten had om dat de twee Palingrijders aan de meet toe te roepen.
Ze was wel verrast toen ze zag dat de achtervolgers onder leiding van de jeugdige Palingrijders aan het naderen waren. Het werd tijd want met nog een dikke twintig minuten te gaan, moest er wel iets gebeuren om de Flandriens een halt toe te roepen. Vooraan waren Tom Bidon en Tijgerstreepken aan hun laatste meters sleurwerk toe. Op de drassige velden van boer Middeleers gaven ze er uiteindelijk de brui aan. Maar wie dacht dat het nu de beurt zou zijn aan de twee overgebleven Palingrijders, had het goed mis. Lepen Joris vuurde zijn twee andere makkers aan om de kop over tenemen : Kootsie en ’t Brommerke volgden gedwee de bevelen van hun kopman op. Het tempo vloog meteen de hoogte in en de kopgroep werd verder uitgedund : nog drie Herzeelse Flandriens en twee Palingrijders bleven over. Achteraan hadden De Palingrijders versterking gekregen van een ontketende Ignace Lauwers. Hij ging zo te keer dat enkel Stino en Tommy VDP meekonden. eén voor één raapten ze de gelosten op. Enkel een herboren Vino kon nog zorgen dat hij bleef aanpikken. Met z’n vieren naderden ze de kopgroep zienderogen.
Dat zag ook Lepen Joris die er bijzonder nerveus van werd. Hij zag zijn plannetje in duigen vallen als Lauwers terug zou aansluiten en hij besloot om zelf de koers nog harder te maken. In het bos van Middeleers vloog hij als bezeten de diepte in en nam hij zoveel risico’s dat een aantal supporters verrast moesten achteruitspringen ….. de beek in !!
Hij had onmiddellijk een kloof van vijf seconden en dat gaf hem de nodige moed om verder te gaan. Met nog twee ronden voor de boeg moest het lukken……
Achter Lepen Joris was de chaos compleet. De gelosten werden al snel bijgebeend door de groep van Ignace Lauwers. Deze had het gevaar van de ontsnapping van Lepen Joris goed ingeschat en had nog een tandje bijgeschakeld. Nu moest het gebeuren voor hem, anders zou hij voor de tweede plaats rijden. Lauwers keek aan de meet even om en zag dat ook hij alleen was. Achter hem streden plots maar liefst zes Palingrijders om terug te keren. Tornado Tom en Gruute Plateau reden de koers van hun leven en waren tot bij Vino, Stino, Goemans en Prilmans gekomen. De hysterie aan de meet was compleet : voor het eerst waren De Palingrijders in het verweer!
Opgezweept door zijn supporters reed Lepen Joris gezwind de voorlaatste ronde in. Doch hij keek regelmatig achterom want hij zag Lauwers naderen. Het bonsde in zijn hoofd : wat als Lauwers aansluiting vond? Maar Lauwers op zijn beurt zag wel dat hij terrein won op de koploper, maar evenwel terrein verloor op de vier Palingrijders acher hem. De spanning was compleet : er waren nog acht renners in de running voor de overwinning.
In het groepje Palingrijders werden plots alle onderlinge twisten vergeten. Ze snapten dat enkel samenwerking mogelijk was, wilde een Palingrijder op het podium komen. Gruute Plateau en Tornado Tom offerden zich op en trokken resoluut de kaart voor hun makkers! Tegen het einde van de voorlaatste ronde was het dan zover : Tornado Tom sleurde en beukte dat het niet schoon meer was en bracht zijn makkers tot bij de intussen onfortuinlijk gevallen Lauwers. Hij was gestruikeld over een balkje en moest nu De Palingrijders naast zich dulden.
Aan de aankomst ging de bel voor Lepen Joris. Een honderd meter voorsprong had hij nog. Toen hij omkeek naar de achtervolgers zag hij hoe Vino wegjumpteuit de achtervolgende groep. De supporters gingen uit de bol. Vino had op aanraden van Prilmans de jump gewaagd, want alleen zo konden ze Lauwers van een overwinning houden. Toen Vino het veld indraaide, voelde hij zijn benen niet meer. In de drassige velden sprong hij van de fiets en met grote halen liep hij meter per meter de kloof tussen hem en de koploper toe. Hij dreef op de toejuichingen van zijn supporters. Wat hij niet wist was dat Lauwers ook een demarrage geplaatst had, net voor ze het veld inreden. De rest moest nu passen. Tussen die drie renners zou de strijd gestreden worden.
Vino keek niet om en ter hoogte van het bos kwam hij bij de onthutste Joris. Op nog geen tien meter volgde Lauwers. Vino’s hart ging wild tekeer. Voor het eerst lag hij in een winnende positie. Zijn maandenlange (geheime) voorbereiding had hem dan toch geen windeieren gelegd. Op de helling werd hij nog een laatste maal aangemoedigd door Stong. Die zag zijn kleinzoon al als eerste over de meet komen, maar dan moest hij wel nog afrekenen met twee zwaargewichten als Lepen Joris en Ignace Lauwers. Na de helling werd een laatste maal de weiden met de balkjes aangedaan. Hier moest hij nu risico’s nemen wou hij als eerste over de meet komen. Hij zou over de balkjes proberen rijden. En toen hij en Lepen Joris aan de balkjes arriveerden, sloot Lauwers aan.” Nu moet ik gaan! “, dacht hij en Vino nam het risico van de dag : hij wipte over de eerste balk, terwijl Lepen Joris en Lauwers van de fiets gingen. De Herzeelse Flandrien schrok zich een bult en Lauwers was nog aan het bekomen van zijn inspanningen om bij de koplopers te komen. Vino keek om en zag een kleine voorsprong van enkele meters. Hij laadde zich weer op en met een ware doodsverachting op het gezicht wipte hij ook over de laatste balken. Hij durfde niet meer om te kijken, maar aan de reactie van het publiek hoorde hij dat hij wellicht op weg was naar de overwinning. Een werkelijk herboren Vino voelde de adrenaline door de aderen stromen toen hij de parking van Café De Paling opreed ……. ALLEEN …….. met een voorsprong van amper een paar meters. Hij stampte op zijn pedalen, hij geselde zijn fiets, hij pijnigde zijn spieren …… Een oorverdovend applaus en geroep viel hem te beurt als hij de straat opreed. Daar was de overwinnaar van de kerstcross 2009 : Sander Van Kerckhove alias VINO. Net achter hem spurtte Lepen Joris naar plaats twee en eindigde Lauwers als derde.
In de achtergrond hoorde Stong op zijn transistorradiootje hoe Marc van de VRT zijn kleinzoon over de meet schreeuwde. Met tranen in de ogen begaf hij zich naar het jeneverkot van Marc van Mie. Nu had hij wel “nen stevigen dreppel” verdiend. En over zijn pronostiek zweeg hij wijselijk 
Beste lezer van het kerstverhaal, het is daar nog wat geweest die dag. De supporters verbroederden in de grote feesttent, de renners hadden er een echt schouwspel van gemaakt en de triepen en jeverkes gingen vlot over de toog. De onverwachte steun van Tornado Tom en Gruute Plateau hadden de overblijvende Palingrijders doen inzien dat enkel samenwerking en vriendschap de sleutels tot succes zijn. En de ontdekking van dit jaar waren ongetwijfeld de Herzeelse Flandriens. Lepen Joris had samen met zijn makkers gezorgd voor voldoende suspens. En ook Ignace Lauwers was een vaste waarde geworden in het circus van de kerstcross.
Natuurlijk was Eliane Lippeveldts er om de bloemen te overhandigen aan de winnaar en de nummers twee en drie. Natuurlijk werd er nog volop feest gevierd. En er was een schone jonge winnaar. Een Palingrijder had op het laatste nippertje de zege binnengehaald.
Maar waar was Steve Prilmans naartoe? Onmiddellijk na de aankomst was hij weggereden. Hij had snel de winnaar gegroet en omhelsd. Hij was ondanks zijn vreugde voor Vino’s overwinning weggereden. Ook geen spoor meer van Stino en Super Mario en Gino Roeckhout. Zelfs Gruute Plateau en zijn makker Tornado Tom waren spoorloos. Marc van de VRT zat met de handen in het haar, want hij kon fluiten naar een aantal interviews.
Neen beste lezer, onze vrienden Palingrijders moesten nog een werk van barmhartigheid gaan doen. Want ’s avonds, op de kerstmarkt op het dorpsplein, liep een fiere Casimir Van Tittelboom rond. Hij had ondanks de diefstal van zijn beelden, de mooiste kerststal van kilometers in het rond, misschien wel de schoonste van de hele wereld. Een massa kijklustigen verdrong zich immers voor de in ere herstelde kerststal, want daar stonden de mooiste beelden die je je maar kon inbeelden :
Saskia en Gino stonden breed glimlachend als Maria en Jozef aan de kerstkribbe waar een heel mooi kindje lag te slapen : Maite ! Steve Prilmans, Super Mario en Stino beeldden de Drie Koningen uit. Casimir was de koning te rijk! Zo een mooie kerststal, vol met Palingrijders! Daar kon niets tegenop. En alles werd gefilmd door Tornado Tom en zijn maat Gruute Plateau!
En zo beste lezer eindigt het kerstverhaal 2009. Een mooie winnaar, een mooie kerststal en een mooi einde. Er gaat niets boven vriendschap en wat is er een mooier tijdstip dan Kerstmis om die boodschap uit te dragen.
Vele wieler- en kerstgroeten
Gomarken
Facebook
Stieg Larsson
Lisbeth Salander
