Beste Casimir, beste vriend,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik moest bekomen toen Mwewa me het slechte nieuws van je overlijden meldde. De laatste tijd was ik immers dikwijls met jou in mijn gedachten. Ik vroeg me dan af of er al beterschap was met jou. Even dikwijls nam ik me voor om je te komen bezoeken in het klooster. En al even dikwijls stelde ik dat uit omdat ik steeds zo druk bezig was…..

 

Vanaf nu zal het dus in gedachten zijn dat we elkaar tegenkomen en zal het met een vanzelfsprekende glimlach zijn als ik zal terugdenken aan vroeger. Want zeg nu zelf, de ettelijke keren dat ik je van het klooster naar bij mij thuis bracht voor een familiefeest of een gezellige avond, waren momenten die zullen bijblijven. Je bracht direct sfeer in huis met je verhalen over je leven in het seminarie, in Congo en je opleiding filosofie in Italië. Je betrokkenheid met de politiek en de maatschappij in het algemeen leverde soms hilarische taferelen op. Je gezelschap werd steeds op prijs gesteld. Als ik er aan terugdenk, heb je weinig feestjes gemist bij ons. Overal werd je bij betrokken, je was een deel van onze familie.

 

Natuurlijk moet ik ook terugdenken aan mijn studententijd die ik voor een groot deel in de pastorij heb doorgebracht. Jij was het immers die mij uit het cafe haalde om te studeren. Ik hoor het je nog zeggen : “Maar kom toch bij mij studeren. Ik woon daar in zo een groot huis en de meeste kamers staan leeg. Neem er een van en kom daar studeren in plaats van in het lawaai van de cafe!”. En zo belandde ik in je pastorij. Ik kreeg direct een sleutel en een gepaste kamer waar er het minst lawaai te bespeuren viel. Je gastvrijheid kende nooit grenzen, dat heb ik genoeg ondervonden.

 

Met de komst van Mwewa belandde ik daar in de pastorij tegelijk in Afrika. Er werd daar plots meer dan een mondje Afrikaans gepraat en ik leerde daar al vlug kennismaken met de Afrikaanse gewoontes. Eigenlijk had je nooit afscheid genomen van Congo ….

 

Nee beste Casimir, die jaren dat ik daar bij jou mogen studeren heb zijn voor mij onvergetelijk en hebben ertoe geleid dat we een sterke vriendschap opbouwden. Uren hebben we gediscussieerd over het leven, over filosofie, over sport, over literatuur, …. .

 

Beste Cas, ik ga je missen …. Je gedrevenheid, je gastvrijheid, je levenslust…. Er rest me enkel nog de weemoed waarmee ik aan jou kan terugdenken……

 

Danny

 

 

 

De eerste fiets

Mijn geheugen is soms een echte zeef aan het worden. Misschien zit mijn hoofd te vol met allerlei beslommeringen en gaat  alle aandacht daar  naartoe. Of misschien zit alles wel goed opgeslagen in mijn hoofd, maar ligt er een dikke stoflaag op. Of nog misschien zit alles zo diep weggestopt dat herinneringen ophalen helemaal geen evidentie is.

Desondanks zijn er ook herinneringen die bij de minste impuls naar boven komen. Zo ook onlangs toen ik op weg naar het werk een oude fiets tegen een lantaarnpaal zag staan met een bordje erop : "te koop".  Mijn "harde schijf" begon spontaan oude herinneringen naar boven te spuien. Een zeker weemoed maakte zich meester van mij ....

Het moet zomer geweest zijn, want mijn vader kwam met zijn platte kruiwagen de hof opgereden. Geladen met twee volle melkkannen, een "zije", een melkemmer, een melkstoel en ..... een kader van een oude meisjesfiets.  Met een gerolde sigaret in de mond zie ik hem nog de kruiwagen midden op de hof neerploffen. Hij haalde er mijn moeder onmiddellijk bij en verontwaardigd toonde hij de 'buit" op zijn kruiwagen. "Gevonden in het straatje! Nen kader van een wijvenvéloken Godver...... (ik bespaar u zijn litanie beste lezer) !!!  Da lag daar aan de kant onder de bladeren en het gras gesmeten. De mensen hebben geen respect nie meer. Straks maken ze van dat baantje ook al een stort. Maar ik weet van wie het is en ik zal 't hem ne keer zeggen!!", aldus een opgedraaide Gomar.  Mijn tussenkomt met de vraag van wie dat véloken dan wel was, werd direct geparreerd met een " 't zijn au zauken nie kleinen!".

Maar mijn vader dacht ook al verder : dat kaderke zou mijn eerste fiets worden :) En zo kwam het dat de eerstvolgende zaterdag het bekraste kadertje van die meisjesfiets op het aanhangwagentje van fietsenmaker Juleken Van Snick gelegd werd. Juleken had  naast zijn  fietsenzaak ook  een handel in gasflessen. Iedere zaterdag reed hij dan rond met een aanhangwagen vol gaskannen. Hij had steevast ook plaats voor fietsen die hij moest repareren of die gerepareerd waren.  En ditmaal stond mijn vader klaar met de oude bekraste en op sommige plaatsen beroeste meisjeskader.  Juleken moet blij geweest zijn want er was veel werk aan natuurlijk.

Die daaropvolgende week duurde een eeuwigheid voor mij. De dagen kropen voort, er kwam maar geen eind aan...... die fiets beet in mijn been. Weldra zou ik voor het allereerst een fiets hebben. Het kon me hoegenaamd niet schelen dat het een meisjesfiets was.  Ook met zo een exemplaar zou ik wel kunnen meerijden in de Ronde van Frankrijk :) In mijn dromen zag ik me al naast Eddy Merckx rijden :)

Tot de zaterdag aanbrak. Al van 's morgens vroeg ging ik de straat gaan verkennen in de hoop dat Juleken vandaag misschien vroeger zou komen. Mijn ongeduld was immens. Natuurlijk kwam de fietsenmaker op zijn vast uur, wat mijn zenuwen alleen maar op de proef hadden gesteld.  Ik was dan ook zo fier als een gieter met "mijnen eerste vélo" :  een opgeknapte meisjesfiets ! Ook Gomar was fier, want dankzij hem had ik dan toch "nen vélo" :)
Buurman Andre leerde me de daaropvolgende dagen fietsen. Ik was dan ook zo fier als een gieter dat ik helemaal alleen kon fietsen en vooral : dat ik een fiets had. Ik wist evenwel nog steeds niet wie die fiets gedumpt had als oud ijzer in het baantje achter mijn vaders boerderij....... tot op de dag dat ik D. tegenkwam in dat bewuste baantje. Hoongelach viel me te beurt, want ik reed met D. zijn afdankertje.  Maar zijn getreiter trok ik me niet aan, want ik kon nu gaan vertellen aan mijn vader van wie die fiets was :)

Die fiets heeft nog jaren dienst gedaan. En jawel, ik heb er de Ronde van Frankrijk mee gereden, althans in gedachten. Zo reed ik na iedere rit van de Ronde ook mijn rit op de Schonenberg.  Fred De Bruyne imiterend als reporter, won ik bijna iedere rit, simuleerde ik valpartijen en beklom ik de hoogste bergen. Ja er is daar wat afgewonnen in mijn straat :-)

Ik was gelukkig met dat véloken.  Er was helemaal nog geen sprake van computers en internet, geen gamebays en andere playstations . Een fiets was toen voor mij het beste wat me kon overkomen. En het gelach van D. (en de schaamte van zijn vader K.), wel dat kon me niet raken. Het was voortaan "mijnen vélo" :)

Wat er met dat véloken later gebeurd is, is voer voor een ander Gomarken........... :) ;)

Tot een volgende,

Gomarken